Pablo Picasso
jeugdwerk - blauwe periode - roze periode - kubisme - classicisme - Guernica - grafiek - keramiek - beelden
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
 
 
 
 
Brassaï beschreef in zijn boek 'Conversations avec Picasso' het dagelijks leven in Parijs,
 
september 1939:
"Op een ochtend trof ik Picasso aan in de rue des Grand-Augustins. Hij was in een uitstekend humeur. Natuurlijk waren de trieste tekenen van de oorlog in Parijs al zichtbaar: 's nachts was de stad gehuld in duisternis, waren alle lichten gedoofd, alle ramen geblindeerd, de straten slechts verlicht door het blauwe licht van de straatlantaarns..... Maar door de wending die de gebeurtenissen namen in de 'drôle de guerre', waren de gemoederen enigszins tot bedaren gebracht.... Het gevaar van bombardementen leek voor enige tijd te zijn geweken.... Overdag ging de stad er weer normaler uitzien. De cafés, de bioscopen en vele winkels die in de eerste paniek hun deuren hadden gesloten - zelfs het Café de Flore - begonnen weer open te gaan. Picasso maakte van de gelegenheid gebruik om alsnog zijn schilderijen en tekeningen te verzamelen en ze in veiligheid te brengen; de mooiste stukken van zijn collectie werden inderdaad opgeslagen, tussen de baren goud, in de kluizen van een bank...."
 
september 1943:
"Sindsdien is de 'drôle de guerre' veranderd in een oorlog die allesbehalve grappig was en het Parijs waarvan we hielden in het Parijs van de groene uniformen en de 'grijze muizen', met wapperende hakenkruizen op de openbare gebouwen en de grote hotels, waar nu de hoofdkwartieren van de Kommandantur en de Gestapo gevestigd waren; een Parijs zonder taxi's, zonder sigaretten, zonder suiker, zonder chocolade en zonder luxebrood; het Parijs van de rabarber, de aardpeer, de koolraap en de saccharine; het Parijs van de lange rijen mensen en de bonnen, de verduistering en de gestoorde radio-uitzendingen, propagandafilms en -kranten; het Parijs van de Duitse patrouilles, de jodesterren, het luchtalarm, de razzia's, arrestaties, executieberichten.... Aan het begin van de oorlog werkte Picasso, zo goed en kwaad als het ging in Royan, in zijn villa 'Les Volières'. Hij bleef er bijna een jaar. Hij kwam nog driemaal terug naar de hoofdstad om er verf, penselen en riemen papier te halen... De volgende zomer zag hij de Duitse troepen Royan binnentrekken. Op 25 augustus 1940 keerde hij voorgoed terug naar de hoofdstad. In het bezette Parijs was zelfs voor Picasso het leven zwaar. Geen benzine voor zijn auto's, geen kolen om zijn atelier te verwarmen. Net als iedereen moest ook hij zich schikken in het sombere leven van de oorlog: in de rij staan, en de schaarse en overvolle metro's of bussen nemen van de rue La Boétie naar de rue des Grands-Augustins. Het kwam vaak voor dat hij deze weg, heen en terug, te voet aflegde. Bijna iedere avond was hij te vinden in het Café de Flore, het vriendelijke en goed verwarmde toevluchtsoord, waar hij zich nog beter voelde dan bij hem thuis. Daar was ik hem af en toe tegengekomen. In 1942 had hij er genoeg van om iedere dag tussen de rechter- en de linkeroever, tussen zijn woning en zijn atelier, heen en weer te reizen, en besloot hij zich definitief in de rue des Grands-Augustin te vestigen. Hij kocht elektrische verwarmingsketels, die onbruikbaar waren omdat ook de elekticiteit op rantsoen was, en liet gasapparaten installeren, die al even ondoeltreffend waren, om dezelfde reden. Zijn werk nam hem nu helemaal in beslag, zodat hij steeds minder in Saint-Germai-des-Prés kwam. Zijn 'café-periode' was voorbij. Ze had acht jaar geduurd..."
 
"Vanmorgen een afspraak met Picasso. In plaats van de overvolle metro te nemen of een van de zeldzame bussen, loop ik liever. Het is mooi weer en de bomen, die als enoge nog niet gebukt gaan onder beperkingen, beginnen zich te tooien met hun mooiste kleuren. Ik zie op tegen de komende winter, de vierde al van deze oorlog;  die van afgelopen jaar was afschuwelijk. Maar via onze storende radio's heeft de BBC nieuwe hoop gebracht: de Engelse troepen zijn in Noord-Afrika geland; 4 mei is de slag in Tunesië gewonnen; vorige maand hebben de Geallieerden Sicilië veroverd; ze zijn net in Calabriëgeland, en bij Salerno; Mussolini is gevallen; Italië heeft gecapituleerd; 4 februari is de slag om Stalingrad beslist; he leger van Von Paulusheeft zich na omsingeling overgegeven; de Wehrmacht is teruggetrokken tot de Dnjepr; de RAF voert zware bombardementen uit op defabrieken, havens en rangeerstations... De Geallieerden schijnen elk moment op de Atlantische kust te kunnen landen...."
 
In deze omstandigheden leefde en werkte Picasso gedurende de oorlogsjaren in Parijs. Hij ging niet weg, zoals vele kunstenaars dat deden, naar het zuiden van Frankrijk of naar Engeland of naar de Verenigde Staten. Picasso werkte aan zijn schilderijen, zijn tekeningen en schreef teksten, als het toneelstuk 'Le Désir attrapé par la queue'.
Picasso maakte in deze periode ook assemblages van gevonden voorwerpen.De bekende 'Stierekop' vond in deze tijd zijn oorsprong. Picasso had daarbij het volgende commentaar: ".... Raadt u eens hoe ik deze stierekop gemaakt heb? Ik heb tussen een hoop met allerlei verschillende voorwerpen, precies naast het verrroeste stuur van een fiets een oud fietszadel gevonden... In een flits zag ik ze samen voor me... Het idee voor de 'Stierekop' is in me opgekomen zonder dat ik erbij heb nagedacht... Ik heb ze alleen maar aan elkaar gesoldeerd... Het mooie van brons is dat het soms moeilijk is de verschillende componenten ervan te onderscheiden. maar er zit ook een gevaar aan vast: als je alleeen nog maar de stierekop zou zien en niet meer het fietszadel en het stuur waarvan hij gemaakt is, zou deze sculptuur niet interessant meer zijn."
 
Er ontstonden nog meer van deze 'objets trouvés'.
 
 
 
 
 
 
Prenatale ontwikkeling en progressies
 
Het onderstaande overzicht laat ...
 
 
 
In het bovenstaand overzicht zien we ....
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl